[AT] Murasaki Siblings

posted on 05 Aug 2014 00:29 by cpthippo
 
สกลุ-ชื่อ: มุราซากิ ชิโนบุ
อายุ: 11 ปี
ห้องเรียน: ห้องซากุระ
ส่วนสูง/น้ำหนัก: 137 ซม./32 กก.
นิสัย: -
energy เหลือล้น
-  ทำอะไรตามความพอใจ ไม่ชอบก็ไม่ทำ 
- ชอบเป็นผู้นำ (แอบเข้าข่ายเผด็จการหน่อยๆในบางครั้ง)
- ช่างสงสัย ตั้งคำถามอยู่ตลอดเวลา
- มีเสียงหัวเราะที่ประหลาด
ชอบ: วาดรูป แมวไ
ม่ชอบ: อาหารเส้น แมลง
โรคประจำตัว: ไม่มี
ทวิตเตอร์: @AT_Murasaki
 
 

สกลุ-ชื่อ: มาราซากิ ไอโตะ
อายุ: 8 ปี
ห้องเรียน: ห้องกุหลาบ
ส่วนสูง/น้ำหนัก: 125 ซม./ 24 กก.
นิสัย: 
- นิ่งกว่าพี่สาว แต่ก็ซนมากอยู่ดี
- ใฝ่รู้ใฝ่เรียน ชอบอ่านหนังสือ
- ชอบการแข่งขันหน่อยๆ (ในเรื่องเรียน)
- ใจดี เข้ากับคนอื่นง่าย
- ใจอ่อน ชอบช่วยเหลือ
- มีความฝันแบบเด็กๆว่าอยากเป็นหมอเพราะจะได้ช่วยเหลือคน
ชอบ: โมจิ หมา เตะฟุตบอล
ไม่ชอบ: แมว พริกหยวก
โรคประจำตัว:
ทวิตเตอร์: @AT_Murasaki
ทวิตเตอร์ ผปค.: @cptizzy

ฝากลูกๆด@cptizzy ^   ^ 

[ETA] Flavian de Saint Mars

posted on 29 May 2014 17:12 by cpthippo in ETA
Elzenthyn Academy
 
............................................................................................................................................
 
 

ชื่อ-นามสกุล : Flavian de Saint Mars/ ฟลาเวียน เดอ แซง มาร์

แผนก :  เซนคะ 

อายุ / ชั้นปี : 16/ ปี 1

สัญชาติ : อังกฤษเชื้อสายฝรั่งเศส

เผ่า : ไฮบริด (หมาจิ้งจอก)

เพศ : ชาย

ส่วนสูง/น้ำหนัก : 179 cm / 67 kg

สีผม / ตา : ผมสีแดง (จิงเจอร์) ตาสีอำพัน


วันเกิด : พฤหัส 8 ธันวา

กรุ๊ปเลือด : AB

สิ่งที่ชอบ : ชามะนาว/ ชีสเค้ก/ การถูกเกาคาง/ คนเข้าใจอะไรง่าย

สิ่งที่เกลียด : การที่ตัวเปียก/การถูกรบเร้าอะไรมากๆ/ ความหงา/ มนุษย์ป้า

สิ่งที่หวาดกลัว : ฝนตกหนักๆที่มีฟ้าร้องฟ้าผ่า/ การถูกทอดทิ้ง

สถานที่ที่ชอบ : มิวเซียมหรือร้านกาแฟสวยๆ/ พื้นที่สีเขียว

สถานที่ที่เกลียด : บึงน้ำบึงโคลนแฉะๆ/ เรือโคลงเคลง

งานอดิเรก : ร้องเพลง(เวลาอยู่คนเดียวหรือกับคนสนิท)/ เดินหรือปั่นจักรยานสำรวจที่ต่างๆ


นิสัย : ไม่เรื่องมาก กินง่ายอยู่ง่าย แต่หวงถิ่นสุดๆ(ที่นอนข้าใครอย่าแตะ) ดูอารมณ์ดีเป็นมิตรอยู่ตลอดเวลา ชอบชวนคนอื่นคุยก่อนเมื่อรู้สึกเหงาปาก อยากรู้อยากเห็นในระดับค่อนข้างมาก จริงๆแล้วเป็นคนฉลาดแกมโกงแต่ชอบทำเป็นใสซื่อ

แต่ภายใต้หน้ากากเป็นมิตร ฟลาเวียนซ่อนความรู้สึกไม่ปลอดภัยและเหงาเอาไว้ อดทนเก็บความรู้สึกแย่ๆไว้คนเดียวโดยที่ไม่เคยแสดงออกเลย


 

ประวัติ :

บ้านของฟลาเวียนมีเชื้อสายฝรั่งเศสจึงทำให้ได้รับการปลูกฝังเรื่องรสนิยมแบบฝรั่งเศส แต่ฟลาเวียนก็ไม่ถือเรื่องนี้มากเท่าไหร่นัก พ่อของเขาเป็นนายธนาคาร ส่วนแม่ทำงานด้านท่องเที่ยว ทำให้ทั้งคู่ไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกๆเท่าที่ควรเนื่องจากตารางงานที่อัดแน่น ครั้งหนึ่งเมื่อยังเด็กพ่อกับแม่เคยพาเขาไปเที่ยวบ้านลูกพี่ลูกน้องแล้วต้องรีบกลับมาทำงานด่วนโดยลืมเขาไว้ที่บ้านนั้นเกือบสามเดือน แม้จะอยู่กับญาติแต่ญาติก็ไม่ค่อยสนใจ ทิ้งๆขว้างๆเขา หลายครั้งที่พ่อแม่ให้ความสำคัญและสนใจงานกับน้องชายของเขามากกว่า(นิดหน่อย)ทำให้ฟลาเวียนมีแผลใจกลัวการถูกทอดทิ้ง ถึงจะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่ก็กลัวว่าซักวันหนึ่งพ่อแม่จะลืมลูกไปเพราะความบ้างาน

ฟลาเวียนต้องคอยดูแลน้องเพราะพ่อแม่ไม่ค่อยอยู่บ้าน ว่างๆก็จะไปเดินเที่ยวเล่นกับน้อง ชอบไปเดินป่า(?)และเดินเล่นสำรวจตรอกซอกซอยมากเป็นพิเศษเพราะรู้สึกว่าได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างและเป็นการฆ่าเวลาทำให้ไม่รู้สึกเหงาไปด้วย

ปัจจุบันฟลาวออกมาอยู่หอที่โรงเรียนเพราะไกลบ้าน อยากช่วยที่บ้านประหยัด (ถึงแม้แม่จะบอกว่าจะซื้อคอนโดให้แถมโรงเรียนก็เถอะ) ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยตามประสาเด็กวัยรุ่น


..........................................................................................................................................
 
ข้อมูลอาวุธ
 
(เผารูปมาก ไม่ถนัดวาดอาวุธอย่างแรง ขอโทษนะคะ)
 

ชื่อ: Mockingbird

ประเภท :  Spirit Weapon

ธาตุหลัก :  ธาตุลม

ธาตุรอง : ธาตุไฟ

ประเภทการโจมตี : กายภาพ

ระดับของอาวุธ :   B

คุณสมบัติ/ความสามารถของอาวุธ : โจมตีระยะประชิด สร้างรอยแผลแบบ clean cut ความคมของใบมีดสูงมาก สามารถกรีดเฉือนเนื้อหนังได้อย่างง่ายดาย ทำลายอวัยวะภายในระดับลึกหากใช้แทง มีกลไกปืนเล็กที่สามารถยิงกระสุนได้ 3 นัด ดังนั้นจึงควรเก็บไว้ใช้ยามคับขันจริงๆ กระสุนมีพิษที่ค่อนข้างร้ายแรง

ประวัติของอาวุธ : เป็นอาวุธเก่าแก่ที่ว่ากันว่าอยู่คู่ตระกูลมาตั้งแต่รุ่นทวดของทวด ไม่รู้แน่ชัดว่าใครเป็นคนสร้างหรือว่าได้มาจากไหน แต่รับใช้ตระกูลนี้มานานแล้ว เป็นอาวุธนี่มีนิสัยค่อนข้างหยิ่ง ชอบคนที่มีความทะเยอทะยาน ถึงจะหยิ่ง เอาแต่ใจไปบ้างแต่ถ้าเจ้าของตกอยู่ในอันตรายก็จะปกป้องอย่างก้าวร้าว

สาเหตุที่มีอาวุธนี้ไว้ในครอบครอง : เป็นของตกทอดในตระกูล


 
(เนื่องจากรูปที่แล้วเผาจนหมดกำลังใจ อันนี้ขอเอารูปจริงนะคะ)
 

ชื่อ: Halo 3 (เปลี่ยนหมายเลขไปเรื่อยๆเมื่อพัง)

ประเภท :  General Weapon

ธาตุหลัก :  เป็นกลาง

ธาตุรอง : -

ประเภทการโจมตี : กายภาพ

ระดับของอาวุธ :   C

คุณสมบัติ/ความสามารถของอาวุธ : โจมตีระยะประชิด แทง ฟัน เฉือนเหมือนมีดทหารทั่วไป

ประวัติของอาวุธ : เพื่อนสนิทของพ่อเป็นทหาร เห็นว่าฟลาเวียนชอบการต่อสู้ประชิดตัว เลยให้มีดทหารมาใช้ พังเมื่อไหร่มาขอใหม่ได้เรื่อยๆ

สาเหตุที่มีอาวุธนี้ไว้ในครอบครอง : เพื่อนพ่อให้มา


(รูปเล็กไปมั้ย....)

*ไอเทมในครอบครอง/สวมใส่*

- ต่างหูข้างซ้าย : ช่วยลดความสามารถในการดมกลิ่นและได้ยินลงให้เหลือแค่มากกว่ามนุษย์ 5 เท่า จากปกติ 20 เท่า เพราะถ้าไม่ลดเลย เวลาอยู่รวมกับคนมากๆจะได้กลิ่นไม่พึงประสงค์และเสียงต่างๆดีเกินไปในระดับ extreme (เหมือนประสาทรับรู้ของสุนัขจริงๆ)


สาเหตุที่มีไอเทมนี้ไว้ในครอบครอง : ขอร้องให้ผู้เชี่ยวชาญทำให้ก่อนเข้าเรียนที่ Elzenthyn เพื่อการใช้ชีวิตวัยเรียนอย่างสงบ


ช่องทางติดต่อ
EMS
Twitter: @cptizzy (ของผปค.ค่ะ แอดมาคุยได้) @ETA_Flavian
Facebook: หลังไมค์นะคะ แต่เราแอคทีฟที่เฟสมากกว่า ออนเฟสตลอดค่ะ

NL BL ได้หมดค่ะ มาเล่นกับลูกฟลาวเยอะๆนะ ..^    ^.. 

[FS] Music Homework

posted on 30 Oct 2013 19:41 by cpthippo in FS
 
 

The Song That Makes Him Smile
[Okudaira Yuu]


 

               โอคุไดระ ยู ไม่ใช่เด็กหนุ่มประเภทที่เลิกเรียนแล้วจะรีบกลับบ้านทันที ตรงกันข้าม เขาชอบอยู่นอกบ้านจนพระอาทิตย์ตกดิน ถ้าเป็นแต่ก่อนตอนที่ยังอยู่โรงเรียนเก่าในมิคาตะ ชมรมฟุตบอลคือที่ที่จะพบตัวเขาได้

ถ้าหาตัวไม่เจอจริงๆ แค่เดินมาวนๆแถวห้องชมรมก็จะเจอยูนั่งสุมหัววางแผนการเล่นแมชต่อไปอยู่กับเพื่อนซี้และโค้ช แต่ในเมื่อโรงเรียนใหม่ยังไม่มีชมรมให้สิงสถิต หนุ่มกลับบ้านค่ำอย่างยูเลยไม่รู้จะทำอะไร ได้งานอดิเรกใหม่คือการ ‘กินลมชมวิว’ ไปรอบเมือง

           ขายาวๆก้าวไปตามทาง ผ่านร้านขายของสองข้างทางที่เจ้าตัวไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เดินไปหาตู้กดน้ำอัตโนมัติเพื่อกด qoo รสองุ่นเย็นชื่นใจมาดื่มดับกระหาย จังหวะที่กำลังหยอดเหรียญนั่นเอง หางตาก็เหลือบไปเห็นร่าง(ค่อนข้าง)คุ้นตาในชุดนักเรียนแบบเดียวกันยืนอยู่ใกล้กับแผงหนังสือ


 

            เป็นยามาโมโตะ อากิโทชิที่เริ่มบทสนทนาขึ้นก่อน ในมือหมอนั่นถือหนังสือดนตรีไว้ด้วย


 

            ดนตรีงั้นเหรอ...เหมือนอาจารย์วาคามิยะจะพูดอะไรซักอย่างอยู่นะ

            “จะว่าไป โอคุไดระคุงจะเล่นเพลงแบบไหนเหรอครับ การบ้านวิชาดนตรีน่ะ....”


 

            อา...ชัดเลย การบ้านดนตรี ตาย เขาเกือบลืมไปเลย

            แต่ก็ไม่น่าห่วงเท่าไหร่(ล่ะมั้ง) เพราะเขาพอจะเล่นกีต้าร์คลาสสิคได้บ้าง แบบเล่นเองเรียนเองมั่วๆนั่นแหล่ะ


            ใครจะไปนึกว่าจังหวะที่คุยกันอยู่นั่นเอง พวกเขาจะรวมวงกันได้อย่างพิลึกพิลั่นที่สุด คงเพราะมีคานาตะที่โผล่มาอ้อนวอนเพื่อนให้ออกเงินค่าขนมให้(หรือจะเรียกว่าไถก็ไม่ผิดนัก)เป็นคนมัดมือชก(?)ทั้งเขา อากิโทชิ และสาวน้อยริสะที่บังเอิญยืนรอกดน้ำอยู่ จนกลายมาเป็นวงดนตรีจำเป็นสำหรับงานวิชาดนตรีของอาจารย์ประจำชั้น

            ยูกวาดตามองเพื่อนร่วมห้อง(และร่วมวง) เท่าที่ดูหน่วยก้าน อากิโทชิน่าจะพึ่งพาได้มากที่สุดในกลุ่ม เพราะดูท่าแล้วอีกฝ่ายน่าจะมีพื้นฐานดนตรีดีกว่าเพื่อน พอเหลือบตามาทางคานาตะ…


            อืม เอาเถอะ ก็แค่การบ้านขำๆ(?)…

……………………………………………………………………………

            “ขนมจ๊ะเด็กๆ” ชิอน แม่ของเขาโผล่หน้าเข้ามาในห้องของลูกชายที่สภาพเกือบจะจำไม่ได้ หลังตกลงใช้ห้องนอนของยูบนชั้นสองเป็นแหล่งกบดาน(หรือเรียกให้หรูหน่อยคิอ ห้องซ้อมดนตรี) เพื่อนๆก็จะมาขลุกอยู่ที่นี่เพื่อซ้อมเพลงที่จะใช้แสดงในห้องเรียน แต่สภาพรกรุงรังนี่ แมกกาซีนฟุตบอล หนังสือเกี่ยวกับเครื่องบินและโฟโต้บุ้คโทโมะจินแห่ง AKB48 กระจุยกระจายอยู่เต็มห้อง...


            ขอบใจนะ คานาตะ…


            แม่ยืนยิ้มให้เพื่อนของเขา พลางเหลือบมองสาวน้อยคนเดียวในห้องอย่างเห็นใจ

“แม่วางไว้บนโต๊ะนะจ๊ะ ถ้าหิวน้ำ บอกยูจังให้ลงมาเอาให้เลยนะ”


            “แม่!” ยูถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อถูกแม่เรียกแบบนั้น ริ้วสีชมพูจางๆปรากฎขึ้นข้างแก้ม ตวัดตาไปมองคานาตะที่ทำหน้าเหมือนเตรียมจะล้อเต็มที่ ส่วนอีกสองคนที่เหลือยังรักษาสีหน้าได้อย่างไม่น่าห่วงเท่าไหร่

            แต่ก็อายอยู่ดี...เลยได้แต่เม้มปาก หันไปพึมพำกับเพื่อนว่าให้เริ่มซ้อมอีกรอบเพื่อเบนประเด็น


           วงดนตรีเฉพาะกิจนี่...ถ้าจะให้ประเมินจากมุมมองของเขา ก็พูดได้คำเดียวว่าเห็นแววล่มมาแต่ไกล


            ถึงจะมีอากิโทชิที่เล่นดนตรีเป็นคอยแนะนำเพื่อนๆ แต่การที่ซ้อมไปเล่นไปกินไปเนี่ยเห็นทีจะไม่เวิร์ค

            ก็เพราะเล่นมากกว่าซ้อม


            แถมเขายังต้องคอยเก็บของนู่นนี่ที่คานาตะคุ้ยออกมาดูให้พ้นสายตาหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มอีกด้วย เพราะถ้าริสะเห็น ไม่รู้เขาจะปั้นหน้าแบบไหนกลบเกลื่อนดี แค่นั้นยังไม่พอ เขาถูกไซโคให้ร้องเพลงเป็นเพื่อนริสะ ไม่ให้เธอเหงา ทั้งๆที่เขาร้องเพลงไม่เก่ง


            แต่พอได้เกลากีต้าร์ ร้องเพลงเพี้ยนๆ ยูก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

            เจ้าตัวคงไม่สังเกต แต่คุณแม่ที่แอบมองอยู่น่ะ รู้ดีว่าลูกชายยิ้มง่ายขึ้นเยอะเลย

……………………………………………………………………………………………………………………

           ถึงจะบอกตัวเองว่าแค่การบ้านขำๆ อย่าไปจริงจังมาก แต่ยูก็อดกังวลไม่ได้ จนบางครั้งก็ไปขอคำแนะนำและฝึกซ้อมเพิ่มเติมกับฮิโรกิ เพื่อนห้อง 2-B ที่เล่นกีต้าร์เก่งมาก


       เป็นเพื่อนกันได้ก็เพราะกีต้าร์


           และเพราะได้ฮิโรกิกับอากิโทชินี่แหล่ะ เขาถึงได้เล่นดีขึ้นบ้าง จากเทคนิคมั่วๆเลยพอมั่วน้อยลง ดูหนักแน่นขึ้น  

           จะว่าไป ก็คล้ายการซ้อมฟุตบอลอยู่เหมือนกัน  พอรู้เทคนิคก็เล่นดีขึ้น พอได้ซ้อมมากๆก็เริ่มชินไปเอง

การบ้านวิชาดนตรีครั้งนี้ ไม่ขำแล้วนะ

……………………………………………………………………………………………………………

วันที่ต้องแสดงมาถึงจนได้

ยูสูดหายใจเข้าลึก หันไปพยักหน้าให้เพื่อนๆร่วมชะตากรรม เมื่อก้าวไปยืนอยู่หน้าห้อง ยอมรับเลยว่ากังวลมาก ในสมองว้าวุ่นไปหมด ถ้าเขาทำพลาดขึ้นมา เพื่อนๆอาจจะโกรธและมีผลต่อคะแนนกลุ่มได้ เพราะอย่างนี้เขาถึงต้องทำให้ดีที่สุด


แต่บางที สีหน้าอาจจะดูจริงจังเกินไป จนริวเซย์ที่นั่งอยู่แถวหน้าสะดุ้งเมื่อสายตาของเขากวาดผ่าน

           ยูผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกได้ว่ามือของริสะแตะเข้าที่ต้นแขนอย่างให้กำลังใจ เด็กหนุ่มถึงได้หันไปยิ้มอ่อนๆให้เพื่อน แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองดูเครียดขนาดนั้นเลยรึไงกันนะ


   พวกเขาเล่นเพลง  スーパー・ノヴァ ที่สุ่มหากันจากยูทูป


           เสียงเคาะกลองให้จังหวะจากคานาตะเริ่มขึ้นเป็นอย่างแรก ก่อนที่เสียงกีต้าร์หลักของอากิโทชิจะเริ่มปูทางเพลงให้พวกเขาได้ดีกว่าที่ซ้อมกันไว้มาก ยูถึงได้ใจชื้นขึ้น พรมนิ้วลงบนสายกีต้าร์ขอตัวเอง เสริมเมโลดี้เข้าไปอีก พอได้จังหวะ ก็เหลือบไปสบตากับริสะแล้วพยักหน้าลง


            ต้องร้องเพลงแล้วสินะ หวังว่าจะไม่ล่มก็แล้วกัน….



แม้ว่าการแสดงจะล่มไม่เป็นท่า จนเขาใจหายวาบในตอนแรกที่เริ่มเล่นคร่อมจังหวะกัน ยังจำได้ถึงแววตาตื่นๆของเพื่อนร่วมวงที่หันมามองกันเลิ่กลั่ก ก่อนจะพากันทำเนียน เล่นต่อไป ไม่ใช่เพื่อคะแนน แต่เพื่อความสนุก

            เพราะมีความสุขที่ได้เล่นดนตรีกับเพื่อน แค่นี้ก็พอแล้วนี่นะ


……………………………………………………………………………


         ยูยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่ค่อยได้ยิ้มบ่อยนัก จนคนในบ้านเรียกยิ้มแบบนี้ว่า ‘แรร์ไอเท็มของยูจัง’ เห็นแผ่นหลังคุ้นตาของเพื่อนผู้มีพลังงานเหลือล้นเดินเลี้ยวไปตามทางกลับบ้านของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มร่างสูงจึงรีบสาวเท้าเข้าใกล้ แล้วตบบ่าอีกฝ่ายปุๆ

            “ขอบใจ”

            คานาตะหันมามองงงๆ แต่เขาไม่คิดจะอธิบายเพิ่มเติม ชะลอฝีเท้าแล้วปล่อยให้คานาตะลับสายตาไป

            หันหลังกลับมา ถึงได้เห็นอากิโทชิกับริสะส่งยิ้มอ่อนๆมาให้

            ยูทำหน้านิ่งก่อนจะยกนิ้วโป้งให้เพื่อนทั้งสอง

            เสียงหัวเราะดังก้องถนน เมื่อเด็กทั้งสามหัวเราะออกมาพร้อมกัน


...........................................................................................................

สรุปเพิ่มเติม

- กลุ่มยูคุงประกอบด้วย

ยูคุง: กีต้าร์รอง ร้อง

อากิโทชิคุง: กีต้าร์หลัก  

คานาตะคุง: กลอง

ริสะจัง: ร้องนำ

@cauliei @vongolax27 @furin415




ป.ล. แก๊งค์ยูคุงเล่นเพลงนี้ค่ะ http://www.youtube.com/watch?v=kgf1zrQIVdk

ป.ล.ล. ไว้รูปจะตามมาทีหลังน้อ

ป.ล.ล.ล. เกิดอะไรขึ้น ทำไมท่อนล่างๆมันเป็นแบบนั้น แก้ไ่ได้ งงงงงงง 

 

edit @ 30 Oct 2013 20:02:23 by cpthippo